Nieuws

‹ vorige Terug naar lijst ^ volgende ›

  • Verantwoordelijkheid en visie!

    Verantwoordelijkheid en visie!

    HuisartsenService, 19 november 2019

    Column Frans-Joseph Sinjorgo | HuisartsenService   Ik mag het ongetwijfeld niet zeggen, maar na (her)lezing van de NHG-richtlijn Point-of-care testing (POCT) in de huisartsenpraktijk (2015), word ik met de actuele BIG II-ontwikkelingen in het achterhoofd stante pede overvallen door een diepgeworteld gevoel van onwelbehagen. Ongetwijfeld trek ik een volstrekt onterechte en verkeerde conclusie en valt na lezing van deze column hoongelach mij ten deel, maar ik kan mij op dit moment anno 2019 niet aan de indruk onttrekken dat wij met POCT een kerstboom in huis hebben gehaald die onder de last van veel teveel ballen in al haar schoonheid kan gaan bezwijken. 

De actuele pijnlijke discussies en consequenties rond de nieuwe regieverpleegkundige

De actuele pijnlijke discussies en consequenties rond de nieuwe regieverpleegkundige, versus de onmisbare hardwerkende gewone verpleegkundige binnen de tweedelijn, krijg ik op een vreemde manier namelijk niet losgekoppeld van de POCT-huisartsenzorg. Ik ruik onraad! Is het aflezen van een urinestrip nu dadelijk een MBO- of HBO-verantwoordelijkheid? Het is een vraag die ik na lezing van de POCT-richtlijn op een idiote manier maar niet uit mijn hoofd krijg. Ik zie de hardwerkende MBO POH/doktersassistente al voor me. Door alle zware jaren heen, heeft hij/zij volgens de huidige beleidsmakers zogenaamd en achteraf bezien altijd ver boven zijn/haar opleidingsniveau moeten werken. Gelukkig is daar nu een hoger opgeleide collega met ziekenhuiservaring die de zware taak van de verantwoordelijkheid van de arme maar laagopgeleide doktersassistent kan overnemen. Ik zie in mijn visioenen het Malieveld alweer vollopen! In mijn verbeelding zie ik ook de in de tweedelijn afgedankte (lees; wegbezuinigde) hoogopgeleide verpleegkundige (specialist), die tot groot genoegen van onze beleidsadviseurs in de eerstelijn gepromoveerd kunnen worden tot Hoofd Urinestriplezer. Wie zit hier nu eigenlijk in vredesnaam binnen de eerstelijn op te wachten? Ik weet het, ik overdrijf schromelijk, maar dit soort geluiden krijg ik wel met grote regelmaat van uw eigen achterban toegespeeld! Nu vindt u het natuurlijk zwaar onterecht en belachelijk dat ik het POCT hiervoor verantwoordelijk houd. Het POCT draagt immers juist zorg voor een betere samenwerking met de tweedelijn en verdere professionalisering van de eerstelijn. U heeft in dit geval een goede aan mij, ik zie en voel dat ook! Wat mij echter binnen de zorg steeds vaker en dieper frustreert, is dat in alle visiedocumenten en richtlijnen (ook in dat van het POCT) op de vragen ‘Wie mag?’, ‘Wie kan?’ en ‘Wie moet?’ geen goed en helder antwoord wordt gegeven.

Aan heldere lichtjes binnen de zorg is namelijk geen gebrek!

In ieder visiedocument binnen de zorg, gaan altijd minimaal twee pagina’s over functiedifferentiatie, taakverdeling, verantwoordelijkheid, bekwaamheid en toekomstige bevoegdheden. Hierdoor voelt ieder goed bedoeld document voor de hardwerkende beroepsgroep eerder als een bedreiging aan, dan als een grote kans. 

 

Het zou zo mooi zijn wanneer wij de beleidsmatige verantwoordelijkheden gewoon aan de mensen laten die in de praktijk staan en dat de beleidsmakers zich uitsluitend bezighouden met de richtlijnen en visionaire vergezichten. Niets is namelijk zo mooi als een kerstboom met weinig ballen en ontelbaar heldere lichtjes. Aan heldere lichtjes binnen de zorg is namelijk geen gebrek! 

 

p.p1 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica; color: #454545} p.p2 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica; color: #454545; min-height: 14.0px}

Frans-Joseph Sinjorgo (24-01-‘59) treedt regelmatig op als dagvoorzitter tijdens diverse eerstelijnszorgbijeen- komsten en congressen. Momenteel is hij ook actief op het terrein van drug rediscovery.